همانسان كه روايات به حقيقت تصريح دارد ، پس از شهادت حضرت آشكار شد و سر زبانها افتاد . اما چرا آن حضرت در خطبه روشنگر و توفنده‌اش با زنان مدينه به يورش برخانه خويش و رويدادهاى ظالمانه مربوط به خودش نپرداخت ، چون آن بانوى درايت از حق‌پذيرى و هدايت آن گروه خودكامه و نيز فرصت‌طلبان و بىتفاوت‌ها مأيوس بود ؛ درست همان‌گونه كه در آغاز سخن نورانىاش به صراحت آن را بيان كرد و چنين فرمود : « أَصْبَحْتُ - وَاللهِ - عائِفَةً لِدُنْياكُنَّ ، قالِيَةً لِرِجالِكُنَّ ، لَفَظْتُهُمْ بَعْدَ أَنْ عَجَمْتُهُمْ وَ شَنَأْتُهُمْ بَعْدَ أنْ سَبَرْتُهُمْ ، فَقُبْحاً لِفُلُول‌ِالْحَدِّ ، وَ اللَّعْبِ بَعْدَ الْجِدِّ ، وَ قَرْعِ الصَّفاةِ ، وَ صَدْعِ الْقَناةِ ، وَ خَطَلِ الْآراءِ ، وَ زَلَلِ الْأَهْواءِ ، وَ بِئْسَ ما قَدَّمَتْ لَهُمْ أَنْفُسُهُمْ أَنْ سَخَطَاللهُ عَلَيْهِمْ وَ فِى الْعَذابِ هُمْ خالِدُونَ * » لاجَرَمَ لَقَدْ قَلَّدَتْهُمْ رِبْقَتَها ، وَ حَمَّلْتُهُمْ أَوْقَتَها ، وَ شَنَنْتُ عَلَيْهِمْ عارَها . . . » ؛ « 1 » به خداى سوگند ! در حالى شب را به سپيده آوردم كه از دنياى شما بيزار ، و به مردنمايان شما ، به‌خاطر عملكردشان خشمگين هستم . آنان را در فراز و نشيب‌هاى زندگى آزمودم ، و به دور افكندم و امتحان نمودم و خشمگين شدم . راستى چه زشت است كندى شمشيرها در برابر بيداد ! و چه ناپسند است به‌شوخى گرفتن سرنوشت دين و جامعه پس از تلاش و جديت در راه آن ! و چه‌ناگوار است سر بر

--> ( 1 ) - احتجاج طبرسى / ج 1 / ص 286 .